WARMOND, 24 december 2008 – Op kerstavond is bij het Oude Raadhuis in Warmond de traditionele kerstsamenzang gehouden en las Rose Marie Keijzer het kerstverhaal De Altaarengel voor. De Brassband Warmond zorgde voor de muzikale begeleiding van de samenzang. Bekijk de reportage in beeld en geluid.
Henk Keijzer maakte een panoramafoto waardoor het net lijkt of je tussen de leden van de Brassband Warmond staat.
Hieronder staat het kerstverhaal van Rose Marie Keijzer:
De Altaarengel
De Kerstengel ligt op zolder. De ijskoude zolder van het Oude Raadhuis van Warmond. Daar was ze in december 2006 heengebracht nadat wethouder Wim-met-de-soms-frans-klinkende-achternaam een kerstverhaal over haar verteld had. In dat verhaal liep het goed met haar af. Maar ja, een verhaal is maar een verhaal. Geen werkelijkheid. Daarom ligt ze nu weer op zolder.
Door een spleet in de vloer kan ze in de zaal beneden kijken en ook precies door het raam naar het pleintje waarop de dorpspomp staat. Het is vandaag een beetje sombere dag. In de kerstboom, die buiten vlak naast de toegangstrap voor het raam staat, branden gezellig de lichtjes. Dat maakt de Kerstengel een beetje blij. Dit jaar wordt ze vast niet bij de Kerstviering betrokken. Niemand heeft eraan gedacht haar van zolder te halen. Ze zucht. Het wordt alweer donker buiten. Kerstavond.
Ineens hoort ze vrolijke muziek. Snel kijkt de Kerstengel naar buiten en ze ziet een groepje mensen met blaasinstrumenten. Ze hebben mooie rode mutsen op. Ze spelen een vrolijk lied en de witte balletjes aan de mutsen dansen mee op de maat van de muziek. Op de koude zolder wordt de Kerstengel even helemaal warm van binnen. Ze luistert naar de muziek. Gloria… in excelsis Deo. Excelsis is een computerprogramma. Dat weet de Kerstengel heel zeker. En Deo, ja…… dat is God natuurlijk. Zeg maar "haar baas". Jammer dat ze niet dichterbij kan komen.
Ineens trillen de planken van de ijskoude zoldervloer. Er loopt iemand. Jan-de-Oude-Raadhuis-voorzitter stampt over de vloer en begint aan een touw te trekken. Ineens hoort de Kerstengel de klok op het dak luiden. Dat doet Jan natuurlijk. Ze vindt het allemaal prachtig, maar door het trillen van de vloer en het hele dak ligt ze ineens in een grote stofwolk. En ze was al zo vuil. Straks wil echt niemand haar meer hebben. Ze wil zachtjes vloeken, maar dat mag natuurlijk niet.
Dan houdt het trillen op. De klok verstomt en Jan is weg. De stofwolken trekken op. De Kerstengel vergeet de kou en kijkt weer naar het plein. Dat is zó mooi verlicht. Er staan inmiddels heel veel mensen. Ze houden kaarsen vast en zingen prachtige liederen. De Kerstengel is gelukkig. Ze ruikt ineens de lucht van warme chocolademelk. Die wordt straks uitgedeeld. Dat kan ze zich van vorig jaar nog herinneren. Ze kijkt rond of ze de kerstverhaalverteller van 2006 ziet. Nee. Ze ziet hem niet. Maar daar staat wel Sander-die-de-burgemeester-is met zijn dochter. "Dag" wil de Kerstengel zeggen tegen al die mensen. "Wat fijn dat jullie er zijn". Maar het lukt haar niet. Ze is immers van hout. Even vraagt de Kerstengel zich af waarom zij toch altijd die achternamen vergeet. En ze vergeet af en toe ook dat ze niet kan praten. "Ik word echt oud", denkt ze bij zichzelf, "net als de mensen ga ik ook dingen vergeten."
Dan zwijgt de muziek. De blazers zetten hun instrumenten neer. De dirigent gaat even zitten. Iedereen kijkt naar de trap. Boven aan die trap staat ineens een man. "Die ken ik", denkt de Kerstengel. Het is Maarten-de-bioloog-die-boeken-schrijft. Hij leest een kerstverhaal uit eigen werk. De Kerstengel kijkt naar de oude wollen muts waarmee hij zijn kale schedel bedekt en luistert vol bewondering naar zijn wat schorre stem voorleest. Dat ze dit nog mag beleven….. Die man is echt heel beroemd. Misschien is het daarom ook zo ontzettend druk op het pleintje.
Het verhaal gaat over een hele grote haan uit Maassluis. De Kerstengel is even vergeten waar dat is. Maar het was wel ergens…
Het verhaal van de haan is als het verhaal van konijn Flappie. Alleen werd het konijn opgegeten en de haan niet. De Kerstengel droomt even wegen zakt zachtjes in slaap. Als ze weer wakker wordt, is het verhaal allang afgelopen en is de verteller verdwenen. "Wat jammer nou", wil ze zeggen. Maar o ja, dat gaat nu eenmaal niet want ze is van hout.
Ze hoort nog iets en kijkt door de vloer naar beneden. In de zaal wordt nu de warme chocola in plastic bekertjes uitgedeeld. "De moderne tijd", denkt ze. Haar blikt glijdt door het raam naar buiten. De muziek pakt daar zijn biezen, of liever gezegd de instrumenten. De mensen gaan zoetjesaan weer richting huis. "Wat was dit een mooie avond", denkt de Kerstengel,"alleen jammer dat ik even in slaap gevallen was".
Ze ziet hoe op het plein een bruin mutsje is achtergebleven en ze ziet ook een kapot getrapte kaars. Iemand zoekt nog iemand en de Jan-de-voorzitter zoekt de verhalenverteller. In het café op het pleintje brandt nog licht en mensen zitten gezellig na te praten over wat er die avond allemaal gebeurd is. De Kerstengel is warm, blij en moe. Ze sukkelt alweer in slaap.
Het is nu een paar dagen na de Kerst. Langzaam wordt de Kerstengel wakker omdat de zoldervloer kraakt en beweegt. Er is een meisje op zolder allerlei spulletjes aan het opruimen: kaarsen van gisteravond, kerstversiering en nog veel meer. Het meisje zit op haar hurken op de vloer. Haar kortgeknipte haar staat rechtop door de gel. Ze heeft piercings in haar oren, neus en onderlip. Die jongelui van tegenwoordig……
Ineens voelt de Kerstengel de warme handen van het meisje. Ze wordt opgetild en twee grote ogen kijken recht in de hare. "Dag lieve Kerstengel", slist het meisje en ze veegt voorzichtig wat stof van de vleugeltjes. De Kerstengel was al helemaal vergeten dat ze die had. Ze vergeet tegenwoordig ook zo veel. Onverwacht glijdt ze een donkere, warme ruimte binnen: de grote jaszak van het dikke jack van het meisje. Spannend…….
Nog geen half uur later ligt de Kerstengel op haar rug op een keukentafel. In het plafond ziet ze de reflecties van knipperende kerstboomlichtjes. Ze ruikt oliebollen. En nog wat anders…….. donkerbruine verf. Het meisje pakt haar op en begint met een kleine zachte kwast de Kerstengel helemaal bruin te schilderen. Het kriebelt een beetje. Ze kwast en kwast en kwast….. Ze zegt wat tegen de Kerstengel, maar die verstaat helemaal niets meer omdat de donkerbruine verf in haar oren is gelopen. Balen….. Het meisje hangt de Kerstengel, die nu voorzien is van een enorme dikke laag donkerbruine verf, boven de radiator te drogen. "Gatsie wat stinkt dat", denkt de Kerstengel en ze zakt langzaam weg in een terpentine roes.
Als ze bijkomt, zit ze weer warm en droog in de jaszak van het meisje. Ineens steekt haar hoofdje uit de jaszak. Dat komt omdat het meisje hoog moest reiken om een heel grote deur open te doen. De Kerstengel ziet dat ze in een kleine kerk zijn. Meer een kapel eigenlijk. Is dit niet Mariahoeve? Hé nee, dat was een station. Het was toch wel iets met Maria…. Over een mooie mozaïekvloer gaat het richting altaar. Dat altaar is meters hoog en gemaakt van prachtig donkerbruin hout. De Kerstengel geniet van het fijne houtsnijwerk. Het hout heeft precies dezelfde donkerbruine kleur als zijzelf. Het meisje sleept nu een stoel vanuit het koor voor het altaar en klimt en bovenop. Even kijkt ze om. Ze wil zeker weten dat niemand haar ziet. Dan haalt ze snel de donkerbruin geverfde Kerstengel uit haar zak en stopt die heel hoog tussen het houtsnijwerk van het altaar. Je ziet er haast niets van; het is net of deze engel hier altijd al gezeten heeft. Ze zet snel de stoel terug en rent de kapel uit. Voordat ze de deur dichtdoet, zwaait ze nog even. "Dag", roept ze.
De Kerstengel blijft beduusd achter en kijkt eens goed om zich heen. Wat is het hier mooi! En ook gezellig met al die andere Engelen! En ook zo lekker warm. En er komen regelmatig mensen in- en uitlopen. Rechts van haar aan de muur, hangt een grote koperen bel. Die moet je luiden als je een rondje wil geven, zo weet ze. Maar dit is toch geen café? Waar is de bar?
In een wat afgescheiden ruimte ziet ze een kalender hangen. Het is vandaag vrijdag 28 december 2007, twee dagen na Kerst dus. Als ze naar beneden kijkt ziet ze een paar bekenden: Jozef en Maria met het Kerstkind en ook de os en de ezel. Wat een mooie Kerststal!
Op de muren ziet ze allemaal schilderijen die een soort verhaal vertellen. Ze herkent het. Het gaat over dat Kerstkind, maar dan vele en vele jaren later. Het is net een stripverhaal. Stripverhalen kwam ze op de zolders ook wel eens tegen.
Dan gaan de grote deuren open. De Kerstengel kijkt nieuwsgierig die kant op. De mensen komen naar de kerk. Het zijn wel allemaal heel oude mensen, zo ziet ze. En dan weet de Kerstengel ineens waar ze is! De kapel van Mariëngaerde! Nou, als daar niet goed voor haar gezorgd gaat worden! Blij kijkt ze rond en nestelt zich comfortabel in het donkerbruine hout.
Plotsklaps strekt iemand in een rolstoel zijn rechterarm en een bibberige, knobbelige wijsvinger wijst naar haar. De Kerstengel kan het niet laten en geeft een knipoog! Ze dacht dat ze dat niet kon, maar het lukte, want ze zag een glimlach op het oude, verweerde gezicht. Dat maakte haar blij.
En dat knipogen dat lukt steeds wanneer iemand haar ontdekt en naar haar wijst! Het maakte de Kerstengel intens gelukkig. Zo betekent ze weer wat. En niet alleen met Kerst. Nee, gewoon het hele jaar door en voor een heleboel mensen!
En zo werd de Kerstengel een Altaarengel in het altaar van de kapel van Mariënhaven.
Mocht u daar ooit komen. Kijk dan eens goed naar het houtsnijwerk. En als u een Engel ziet: even wijzen met uw rechter wijsvinger. Als de Engel naar u knipoogt, dan weet u het zeker…….. u heeft haar gevonden. En als u van uw ouders niet mag wijzen…….. zwaaien werkt misschien ook.
Rose Marie Keijzer
Warmond, 27 december 2007
