WARMOND, 16 juli 2007 – De eerste dag van de 87ste Kaagweek, zaterdag, was er één in volledig contrast met de openingsdag van vorig jaar. Waar toen te weinig wind was om er een waar spektakel van te maken, werd dit jaar windkracht 8 gemeten op zaterdag, zo´n 30 knopen. Dat was te hard en zo kwam het zelfs dat de eerste confrontatie Holland – Friesland niet kon worden gevaren op de openingsdag. (Tekst Pim Scheffer)
Door de krachtige windsnelheden kwamen vooral de optimisten, de jongste groep zeilers, al snel in de problemen. De rescueboten maakten overuren in de vroege uren en pikten menig volgelopen optimisten met bemanning op uit het kolkende water. Een aantal ouders had de problemen al voorzien en haalden hun jonge dochters al van het water, voordat het startschot überhaupt was gegeven. Toen al werd duidelijk dat de rest van de dag vooral afwachten zou worden wat de wind zou gaan doen.
Biervlag
Mede-organisator Wim van ’t Hogerhuis zag het met lede ogen aan. ,,Hier valt niets tegen te doen. Het is jammer, maar het is voor de teams zelf ook niet leuk om met dit weer te zeilen en bovendien is de kans op schade vele malen groter”, relativeert hij de teleurstelling. Toch was er langs de kant niet veel te merken van enige vorm van teleurstelling. De meeste van de deelnemers hadden immers eerder op de dag wel hun kunstje mogen vertonen en bovendien was de temperatuur uitstekend. Daarbij, niet voor niets wordt de uitstelvlag ook wel de ‘biervlag’ genoemd; hoe eerder uitstel, hoe eerder de tappen open kunnen. Het geeft wel aan dat wat er ook gebeurt, er altijd een feestje gevierd wordt op de Kaagsociëteit.
Regenbogen
Natuurlijk was er ook tijd voor fanatisme. Zeker met de windsnelheden op het water hadden de Regenbogen het zwaar te verduren, vlak voor de uitstel. Veel boten raakten elkaar om de x-boei heen en moesten meerdere malen overstag om de schuine boot in het gareel te houden, maar schade was er nauwelijks waar te nemen. Wel zijn er in één zeilwedstrijd waarschijnlijk nog nooit zoveel strafrondjes gedraaid als in die zaterdag op de Kaag.
zondag
Dat weer op geen moment te voorspellen valt, werd ook op de tweede dag duidelijk. Donkere wolken pakten zich meteen na de eerste start samen en donder volgde niet veel later. De boten werden zo snel mogelijk naar de kant gesleept, om alle risico’s uit te sluiten. Een wat sombere stemming was het gevolg, maar dat sloeg al snel om toen de vooruitzichten beterschap voorspelden en de zaal volstroomde om de interceptie invulling te geven. ,,Ach, de Kaagweek draait toch ook voor een groot gedeelte om het droge gedeelte”, vindt een van de zeilers. ,,Droog?”, vraagt een van zijn bemanningsleden lachend, terwijl hij zijn net gehaalde biertje heft voor een proost. Het is slechts een voorbode voor het Zeilersbal dat later op de avond plaats zal vinden. Pas om twee uur konden de eerste wedstrijden serieus gevaren worden. De zeilers waren er dan ook als de kippen bij, om na vier uur oponthoud de boten in gereedheid te brengen en het water op te zeilen.
Afscheid
Hoogtepunt op de zondag was het afscheid van de 88-jarige zeiler in hart en nieren Hans Margadant. Hij vaarde met zijn 12voetsjol zijn laatste wedstrijd, met zijn dochter aan de zijde. Hij werd als eerste een geïmproviseerde finishlijn over gelaten, onder luid applaus van het in de loop van de middag toegestroomde publiek. Een waardig afscheid van een bijzonder man die zelfs vorige winter nog op de skilatten stond.