VOORHOUT, 15 april 2013 – Dat wat gewoon een middag van “3 punten in de tas” had moeten worden, eindigde in een onvervalste zeperd. Wat zou er mis kunnen gaan? Natuurlijk, statistisch gezien komt je volgende nederlaag steeds dichterbij naar mate je maar blijft winnen. Maar dan toch zeker niet verliezen in Den Haag op sportpark De Escamp en zeker niet tegen het reeds gedegradeerde VCS. VCS, dat wekelijks met tenminste 5 doelpunten verschil verliezend de kleedkamer moet opzoeken. VCS, dat tot nu toe alleen gelijk had gespeeld tegen FC Lisse en gewonnen had van UDO.
In het eerste kwartier van de wedstrijd had Foreholte het beste van het spel en combineerde er lustig op los. Tot grote kansen leidde het niet, maar de middag was nog lang en het vertrouwen was er. Na een kwartiertje liet Foreholte de teugels wat vieren en onmiddellijk deden de Hagenaars mee in de wedstrijd. VCS deelde zo hier en daar wat speldenprikken uit, maar veel had het allemaal niet om het lijf. Het tijdrekwapen werd vanaf dat moment al gehanteerd, maar ach, of het nu meer of minder dan 5 verschil zou worden, daar maalde niemand om. Ook scheidsrechter Henneveld ging zich nadrukkelijk met de wedstrijd bemoeien en hoewel dat niet rechtstreeks ten nadele van de Voorhouters was, kwam het de wedstrijd in elk geval niet ten goede. Er ontstond nogal wat irritatie wat alleen maar tot nadelige gevolgen kon leiden. Het laatste kwartier voor rust trokken de Voorhouters de wedstrijd weer naar zich toe, maar toen reeds openbaarde zich een aantal mankementen aan het spel: de bal sprong alle kanten op, de passing was onnauwkeurig en met name de eindpass was heel onnauwkeurig. De voorzetten kwamen al helemaal nauwelijks aan en zo leek Foreholte wel sterker maar tot werkelijk gevaar voor het doel van de 15-jarige accurate doelman Emre Keskin leidde het geenszins.
Met dezelfde 22 spelers ving de tweede helft aan. Nog nadrukkelijker werd de tijd gerekt, maar VCS besefte voortdurend dat als de Voorhouters ook maar even niet op zouden letten, zij bikkelhard toe zouden slaan. De Voorhoutse aanvallen werden allengs doellozer. VCS gaf via zijn spits nog één waarschuwing af, maar 1 op 1 tegen Matthijs Guijt verdween de bal nog net aan de voor de Voorhouters gunstige kant van de paal. Even later was het echter wel raak. Dwars door de verdediging snijdend ging de bal nu via Guijt hobbelend over de doellijn. Met nog een half uur op de klok stond ineens de meeste onwaarschijnlijke stand 1 – 0 op het bord. Foreholte schrok enorm, maar kon 2 minuten later alweer rustig ademhalen nadat Tom Bleijswijk de ploegen met eindelijk een echte uithaal weer op gelijke hoogte had gebracht (1 – 1). De Voorhoutse supporters gingen er eens goed voor zitten. En laten we er vanuit gaan dat de wil natuurlijk niet ontbrak en dat de inzet met de minuut omhoog ging, maar vanaf de tribune was nauwelijks waar te nemen dat hier de no. 14 tegen de no. 1 van de 3e klasse A speelde. Foreholte had het initiatief, maar de bal hoefde maar één keer goed te vallen voor VCS. En dat gebeurde dan natuurlijk ook. Wederom liet de VCS-spits geen spaan heel van de Voorhoutse illusies (2 – 1 ). Trainer Zethof wisselde aanvallend met Bloemendaal en Van der Plaat en Oscar Arroyo. Foreholte ging in de achterhoede 1 op 1 spelen, maar al dat opportunisme leidde tot weliswaar druk op het team van VCS, maar nauwelijks tot echte kansen. Zelfs gingen de Voorhouters nog door het oog van de naald voor een nog grotere achterstand en daar waar af en toe een redelijke schietpositie was gevonden, eindigde de bal over het algemeen op veld 4. De corners volgden elkaar in hoog tempo op, maar ook deze “halve goals” leverden nauwelijks gevaar op.
Zo eindigde deze wedstrijd tot groot enthousiasme van de VCS-ers in een enorme deceptie voor de Voorhouters, maar “onverdiend” zou de neutrale toeschouwer de Haagse zege zeker niet genoemd hebben. Eigenlijk past op dit Voorhoutse “kunststukje” maar één antwoord. Dat antwoord kan alleen maar gegeven worden op zondag 22 april om 14.00 uur op sportpark De Elsgeest: FOREHOLTE – STOMPWIJK ’92
