WARMOND, 7 juni – Voor het eerste concert dat door de onlangs opgerichte Stichting Kamermuziek Warmond zaterdagavond 3 juni in de Protestantse kerk te Warmond werd georganiseerd bleek al dadelijk een verheugend grote belangstelling te bestaan. De cantororganist van de Maria Magdalenakerk te Goes, Kees van Eersel, begon het concert met een virtuoos gespeelde Fantasie van Bach.
Vervolgens klonk een sonate van Telemann voor cello en contrabas waarbij, mede door de opstelling van de uitvoerenden – zij gebruikten de orgelgaanderij als klankbodem achter hen – een wonderbaarlijk mooie strijkersklank ontstond, een haast etherisch geluid. Het stuk werd prachtig gespeeld door Xandra Rotteveel en Peter van Leerdam. Mozart’s Fantasie in f-klein, voor orgel, schitterend gespeeld, werd helaas ontsierd door enkele hangers van het orgel. Of zoals de organist na afloop ervan excuserend opmerkte: `Helaas speelde het orgel hier en daar zelfstandig door.’ Met Xandra Rotteveel samen speelde Van Eersel eerst een Aria van Reger, vervolgens een bewerking voor cello en orgel van het Air van Bach. Opvallend was hoe vorstelijk de cello boven het orgel uitklonk dankzij de verbluffende akoestiek van de kerkzaal.
Foto: Xandra Rotteveel en Peter van Leerdam (foto’s Flip Roberts)
Na de pauze bleek bij het Wieggellied van Gliere voor cello en contrabas wederom hoe wondermooi de strijkersklank zich dankzij de akoestische pluspunten van de ruimte vermag te ontplooien. Cello en orgel vonden elkaar vervolgens in de Consolation van Fischer en de sonate in Bes van Mendelssohn. De avond werd besloten met een compositie van Kees van Eersel voor cello en orgel. Een uitmuntend stuk, waarin invloeden van Engelse componisten zoals Vaughan Williams te bespeuren waren, dat begon met een opvallend fraaie solo voor cello. In al deze stukken bleek hoe buitengewoon fraai de combinatie cello en orgel kan zijn, mits de akoestiek meewerkt. Meestal toch verdrinkt de cellotoon in het geweld van het orgel, maar hier was daar geen sprake van. De cello klonk overal bovenuit. Maarten ’t Hart zorgde voor verbindende teksten tusssen de composities door.
(tekst: Maarten ’t Hart)