SASSENHEIM, 14 augustus 2006 – Architect Henri Stol kocht onlangs de als monument geregistreerde maar verwaarloosde bollenschuur van Reckman. Zijn plan: het gebouw opknappen en er appartementen in realiseren. Maar de architect wist zich aanvankelijk geen raad met inboedel van de bollenschuur van de antiquair Reckman die hij op de koop toe kreeg: “Van de vloer tot het plafond en van muur tot muur meubelen en nog eens meubelen”, zegt Stol. Hij schakelt nu een aantal antiekhandelaren in om de voorwerpen die de moeite waard zijn te verkopen. Foto’s Edwin van der Wijngaard
Het complex van antiquair Reckman aan de Teijlingerlaan te Sassenheim wordt ontruimd. Het is een avontuur van rommel, oude gebouwen en letterlijk bergen antiek die sinds de jaren zeventig opgeslagen hebben gestaan en pas sinds enige weken aan de vergetelheid worden onttrokken.
Een aantal decennia werd vanuit het hoofdgebouw aan de Teijlingerlaan (achter de ruïne van Teylingen) antiek verkocht. De antiquair is vertrokken, maar heeft de inboedel aan de nieuwe eigenaar over gedaan die er schuren vol met antiek aantrof. “Van de vloer tot het plafond en van muur tot muur meubelen en nog eens meubelen. Te veel om te overzien en zeker 35 jaar niet tevoorschijn gekomen”, zo zegt Henri Stol, architect en huidige eigenaar over zijn bizarre vondst.
Het gaat om honderden en nog eens honderden voorwerpen; tafels, stoelen, dressoirs, kledingkasten, lampenstandaards, spiegels, bedden, kapstokken, koffers en heel veel losse spullen die wachten om bevrijd te worden. Alles is opgeslagen in een aantal grote schuren die niet meer te betreden waren. Stol wist zich aanvankelijk geen raad. Uiteindelijk raakte hij in contact met Renee Joose, een handelaarster in antiek uit Den Haag die beloofde de schuren helemaal te ontruimen. “Niet dat ik een goudmijn had aangeboord”, zegt zij. “Ik had al gezien dat veel gewoon weg kon. Het was meer het
avontuur dat ik hiermee aan ging dan dat ik wist dat ik stil kon gaan leven van de opbrengst”.
Ze haalde de Leidse Ron en Thea Meerman er bij die net zoals zij handelen in antiek. Toch bleek het veel en veel meer werk te zijn dan kon worden bedacht. Het gaat over honderden en nog eens honderden stoelen alleen al. En dan niet te praten over het andere meubilair dat bovendien niet compleet is weggezet, maar verspreid. Hier een blad, ergens een losse poot en daar een la. Het is een hele puzzel om stukken compleet te krijgen. Ook was veel in deplorabele staat. Een tussenschuur bood geen enkele bescherming meer aan bijvoorbeeld een oud harmonium dat in zijn geheel de container in kon. Bij een rondgang blijf je je inderdaad verbazen over wat er allemaal te zien is. Alles staat schots en scheef op en door elkaar. Joose, Meerman en hun hulpen hebben wegen gebaand tussen de spullen door om een indruk te krijgen wat er nu allemaal is. Veel is zeker nog bruikbaar maar vraagt wat inspanning om het weer mooi te krijgen.
Op dit moment is het buitenterrein vol gezet met stoelen. Ze zijn niet te tellen. In het hoofdgebouw staan er ook zeker nog een paar honderd. Alles is 40 jaar oud of ouder.
Ook is er veel materiaal uit de 19e eeuw zoals bidstoeltjes. Vermoed wordt dat men nog deze maand nodig heeft om de boel uit te ruimen. de afgelopen tijd is al heel veel gesorteerd, weggegooid en er is wat verkocht aan collega’s. Maar er komt steeds maar meer uit de schuren. Het is een doos van Pandora, maar dan met meubelen. Wel zijn het vaak opknappertjes maar daar is de prijs dan ook naar.
