TEYLINGEN, 8 juli 2007 – Het blijkt voor mensen met een functiebeperking nog niet makkelijk zich te bewegen door de drie Teylingse dorpen. D66-fractievoorzitter Rose Marie Keijzer bood donderdag tijdens de algemene beschouwingen een onderzoeksrapport aan het College van B&W aan, waarin de knelpunten in kaart zijn gebracht.
In de afgelopen maanden deed de D66 fractie van de Teylingse gemeenteraad een onderzoek naar de Bereikbaarheid, Toegankelijkheid en Bruikbaarheid van de Openbare Ruimte in Teylingen (BTBOR). Daarvoor maakte de fractie met een aantal mensen met een functiebeperking, een rondje door de drie Teylingse dorpen. Daarbij bleek dat er nog veel te verbeteren valt. Alle knelpunten werden gefotografeerd en de probleemsituaties werden in algemene bewoordingen opgenomen in lijsten met aandachtspunten voor zowel de gemeente, de ondernemer als de particulier.
Het rondje door Voorhout werd gemaakt met Leny Jansen, die in een gemotoriseerde rolstoel zit. Allerdaagse dingen als een brief posten, geld pinnen en een rondje maken door het bos, bleken helaas niet mogelijk. In Sassenheim bekeek Jellie Ciggaar de situatie vanuit haar scootmobiel. De brug over de Zandsloot kreeg de kwalificatie “doodeng”. Het grootste probleem van Sassenheim is de absoluut te kleine vrije loopruimte op de voetgangersgedeelten van de Hoofdstraat. Ook het nieuwe Voorhavenkwartier scoort hoog wat obstakels betreft. Een vrouw met een rollator, die niet meedeed aan het onderzoek, raakte spontaan klem bij het terras van een banketbakker. Voor het oog van de camera. In Warmond bekeken Hans en Wil Koek de situatie. Voor zover mogelijk, want ze zijn slechtziend. Wil gebruikt een taststok en Hans een rollator. De ondervonden problemen waren bijvoorbeeld: overhangend groen, obstakels voor zebrapaden, holle en bolle straten, foutgeparkeerde auto’s en onbruikbare op- en afritten van trottoirs.
In totaal werden in een paar uur tijd bijna 40 te verbeteren situaties gefotografeerd. “Om aan te tonen dat men over het algemeen zeer attent is, maar dat het in de praktijk toch wel eens anders uitpakt”, aldus Keijzer. Aan de hand van de ervaringen werden drie lijsten met aandachtspunten opgesteld. De gemeente kan de openbare ruimte beter inrichten dan nu het geval is en kan ook veel ellende voorkomen door op een aantal punten (als fout parkeren) echt te handhaven. Ondernemers, al dan niet gestimuleerd door de gemeente, kunnen ook het een en ander doen. Zo zouden de posterijen ervoor kunnen zorgen dat in ieder dorp tenminste één verlaagde brievenbus is, zodat je er vanuit een rolstoel iets kunt posten. Banken zouden toch in onderling overleg met elkaar moeten kunnen realiseren dat er in ieder dorp tenminste één geldautomaat is die goed toegankelijk is (automatische deur, lage plaatsing van het apparaat, spraakherkenning en een goede lichtinval op het scherm).
Bewegingsruimte
Particulieren zouden mensen met een functiebeperking (maar ook moeders met kinderwagens!) een groot plezier doen door bijvoorbeeld auto’s, fietsen en vuilnisbakken netjes neer te zetten en de tuinen aan de straatkant bij te houden. Keijzer: “Ik ben ervan overtuigd dat iedereen dit wil doen wanneer hij of zij de functiebeperkte medemens daarmee meer bewegingsruimte geeft. Maar we denken er vaak niet bij na. Ik moet eerlijk toegeven dat ik mijn fiets soms ook maar gewoon ergens neerzet. Het is voor iedereen met name een kwestie van “even attent zijn”. Maar dat valt vies tegen. Het is best wel moeilijk om vol te houden”.
Zie ook: